هزاران دست دوستی / مرا به هر یک از برگهای درختان / می پیوندد /

و هزاران بار / در لحظه های این غروب خاموش / تاریک می شوم /

برگ آرزوی بی پایان / درخت است / برای روئیدن / و پنجه های سبز امید است /

که خورشید را از دل شب / تا آستانه سحر / می کشاند

ماه رمضان امسال هم به روزهای اخر نزدیک میشود.اگر بگویم ماه رمضان میرود اشتباه کرده ام.چرا که ماه رمضان همیشه هست.از عمر من یک رمضان دیگر کم شد .فرصتی به من داده شده بود تا خود را بهتر بشناسم و خدا جو شوم حداقل تلاش کنم بهتر باشم اما.....................

شبهای قدر با همه بزرگی و ارزش و منزلتش گذشت.همه دلخوشی ام به این چند شب بود اما گذشت و باز نشد انچه میبایست. باز هم عوض نشدم چون نخواستم .برای تغییر و دگرگونی باید یکسال تلاش کرد تا در شب قدری مورد لطف قرار گیری و بتوانی انچه را که از دست داده ای دوباره بدست اوری ولی.....................

شبهای قدر که میشود همه دگرگون میشوند همه با خدا میشوند همه حس دیگری دارند.همه قول میدهند که فرد دیگری شوند به دنبال گناه نروند پاک باشند نه بر زبان از الودگی ها دم زنند و نه حجابهای گناه را چونان پرده ای ضخیم بر دل کشند تا هیچ نوری به ان نفوذ نکند.

شب قدر همه به خوبی فکر میکنند اما فردا میشود و فرداهای دیگر.براستی چه تغییری در خود یافته ایم.ایا قول و قرارهایمان را با خدا به یاد داریم ؟ایا پایبند ان همه حرفهای شیرین انشب هستیم؟هنوز چند روزی از اخرین شب تقدیر نگذشته ست تا چه حد مرد راه بوده ایم؟ تا چه حد الوده نبودیم؟ تا چه حد بنده بوده ایم؟

دلم گرفته ست چون همان شب زیر قولم زدم.دلم شکسته ست چون همان شب وقتی از خدا خواستم مرا ببخشد و به دل خود رجوع کردم تا ببینم ایا من هم دیگران را بخشیده ام یا نه حجابی دیدم از کدورت که گوشه قلبم را تیره کرده بود.خجالت کشیدم.من بنده حاضر نیستم از خطاهای کوچک دیگران بگذرم پس چگونه ست که از خدا میخوام گناهانی را بر من ببخشد که خود از انجام انها شرم دارم؟خواستم خود را فریب دهم و بگویم بخشیدم بخشیدم.اما اینجا حرف زبان خریداری ندارد .حرف حرف دل است و هیچ چیزی از دید خدا مخفی نیست.نه هنوز هم این حجاب هست.خواستم از راه دیگر وارد شوم از کجا نقطه مقابل کینه: عشق و دوستی.دیدم انجا هم می لنگم .براستی در کدامین عشق و علاقه من به بندگان خدا اخلاص هست.اصلا برای خدا دوست داشتنی هست یا هر چه هست برای خود دوست داشتن است؟باز هم خجلت و شرمساری............................

میگویند اگر نتوانی اشک بریزی از قساوت دل است.چقدر بدبخت بودم چرا؟اخر انشب عجب  هم مرا گرفت که اشک می ریختم اما.خوب فکر کردم که برای چه میگریم دیدم برای دردهایم نه برای الودگیم.پس اگر اشکی هست برای دنیاست نه از سوز گناه نه از خجلت نه از رو سیاهی نه از شرمساری ..

انشب به گوشه گوشه وجودم سر زدم  جایی بیابم اسوده باشم .تا حریمی کنم از برای خود تا شاید تاب ماندن را داشته باشم.اما به هر جا سر زدم ندیدم جز گناه .ندیدم جز من .ندیدم جز خودم و ندیدم جز سیاهیییییییییی

.

به هر گوشه ای که سر زدم غفلت بود و غفلت.جهل بود و جهل...........و چقدر جای تاسف است که انسان خود را چنین میبیند وچنین میبیند و هیچ تلاشی برای بهتر شدن نمیکند.

به این روزهای گذشته که فکر میکنم میبینم من اختیاری ندارم.عنان مرا نفسم به دنبال خود می کشاند.به کجا؟نا کجا اباد.میدانم اما گویی نمیدانم شاید هم باور ندارم.اگر باور داشتم متحول میشدم.اما ............

دلم گرفته ست.به خودم میگویم باز هم هوایی شده ای فردا دوباره همان ادمی.همان که خانه دلش را با گناه سیاه رنگ میکند.همان که دلش خوش است که به دنیا به جاذبه های پوچ ان بچسبد و غافل شود.تو باز هم دروغ خواهی گفت باز هم بد گویی خواهی کرد و از شنیدن دردهای دیگران در دلت شاد میشوی.باز هم ریاکار خواهی بود باز هم عجب و نخوت تو را فرا خواهد گرفت.باز هم متکبرانه به دیگران مینگری .باز هم دیگران را محکوم همیشگی میدانی و خود را همیشه بر حق.باز یادت میرود که دردمندی نیازمند محبت توست.یادت میرود که هر چه داری از خداست پس از چه رو از خود میبینی بخل میکنی به انچه داری .باز هم تظاهر تظاهر تظاهر باز هم هزار رنگی با جماعت.و همه فکر میکنند تو چه خوبی ولی خودت از دلت خبر داری ولی حتی فراموش میکنی که اگر دیگران دوستت دارند این از لطف بزرگی است که خداوند ستار العیوب به تو عنایت کرده وگرنه اگر چهره واقعی تو بر همه اشکار میشد کسی حاضر نبود حتی ثانیه ای با تو باشد.و تو بازغافلی و حتی لحظه ای هم به همه انچه داری نمی اندیشی و باز غافلی.

افسوس و صد افسوسسسسسسسسسسسسسسسس.

خدایا دیگر نمیخوام اینگونه باشم .خدایا کمکم کن .دیگر تحمل این وجود دروغین را ندارم.دیگر تحمل رنگ را ندارم.میخوام به نور بیرنگی منور شوم .میخواهم خالص شوم .میخواهم در هر چه هست فقط تو را ببینم تو را بجویم تو را بخواهم خدایا یاورم باش ای دادرس بیچارگان ای پناه بی پناهان و ای مهربانترین مهربانان.

شب قدر

مراقب شب قدر

آمادگي براي اين شب و دعا براي توفيق درآن

انتخاب عمل براي اين شب ، تفكر و ياد خدا

توسل به نگهبان اين شب

ساير اعمال شب قدر

L'ÉTOILE DE MER

Deux hommes, tous les deux gravement malades, occupaient la même chambre d'hôpital.

L'un d'eux devait s'asseoir dans son lit pendant une heure chaque après-midi afin d'évacuer les sécrétions de ses poumons, son lit était à coté de la seule fenêtre de la chambre.

L'autre devait passer ses journées couché sur le dos. Les deux compagnons d'infortune se parlaient pendant des heures. Ils parlaient de leurs épouses et de leurs familles, décrivaient leur maison, leur travail, leur participation dans le service militaire et les endroits ou ils avaient été en vacances.

Et chaque après-midi, quand l'homme dans le lit près de la fenêtre pouvait s'asseoir, il passait le temps à décrire à son compagnon de chambre tout ce qu'il voyait dehors.

L'homme dans l'autre lit commença à vivre pendant ces périodes d'une heure où son monde était élargi et égayé par toutes les activités et les couleurs du monde extérieur.

De la chambre, la vue donnait sur un parc avec un beau lac, les canards et les cygnes jouaient sur l'eau tandis que les enfants faisaient voguer leurs

bateaux en modèles réduits. Les amoureux marchaient bras dessus, bras dessous, parmi des fleurs aux couleurs de l'arc-en-ciel, de grands arbres décoraient le paysage et on pouvait apercevoir au loin la ville se dessiner

Pendant que l'homme près de la fenêtre décrivait tous ces détails, l'homme de l'autre coté de la chambre fermait les yeux et imaginait la scène pittoresque.

Lors d'un bel après-midi, l'homme près de la fenêtre décrivit une parade qui passait par-là. Bien que l'autre homme n'ait pu entendre l'orchestre, il pouvait le voir avec les yeux de son imagination, tellement son compagnon le dépeignait de façon vivante.

Les jours et les semaines passèrent.

Un matin, à l'heure du bain, l'infirmière trouva le corps sans vie de l'homme près de la fenêtre, mort paisiblement dans son sommeil.

Attristée, elle appela les préposés pour qu'ils viennent prendre le corps.

Dès qu'il sentit que le moment était approprié, l'autre homme demanda s'il pouvait être déplacé à coté de la fenêtre.

L'infirmière, heureuse de lui accorder cette petite faveur, s'assura de son confort,
puis elle le laissa seul.

Lentement, péniblement, le malade se souleva un peu, en s'appuyant sur un coude pour jeter son premier coup d'oeil dehors.

Enfin, il aurait la joie de voir par lui-même ce que son ami lui avait décrit.

Il s'étira pour se tourner lentement vers la fenêtre près du lit.

Or, tout ce qu'il vit, fut un mur !

L'homme demanda à l'infirmière pourquoi son compagnon de chambre décédé lui avait dépeint une toute autre réalité.

L'infirmière répondit que l'homme était aveugle et ne pouvait même pas voir le mur.

Peut-être a-t-il seulement voulu vous encourager, commenta-t-elle.
 

Epilogue :

Il y a un bonheur extraordinaire à rendre d'autres heureux, en dépit de nos propres épreuves.

La peine partagée réduit de moitié la douleur, mais le bonheur, une fois partagé, s'en trouve doublé.

Si vous voulez vous sentir riche, vous n'avez qu'à compter, parmi toutes les choses que vous possédez, celles que l'argent ne peut acheter.

Aujourd'hui est un cadeau, c'est pourquoi on l'appelle présent.
 

LE VIEIL HOMME ET LE TEMPS.     

/

Ce jour là, comme tous les vendredis, je fais mes courses
au supermarché du quartier.

   Et, comme souvent, je suis pressé, filant entre les rayons
à l'allure d'un bolide, faisant à peine attention à ce que
j'achète.

   En entrant, je croise un couple de personnes âgées. Ils
semblent un peu ridicules dans leurs costumes du dimanche,
se déplaçant avec lenteur, lui tirant un cabas sur roulette,
elle s'accrochant désespérément au veston de son mari.

   Je les retrouve dans chaque rayon. L'allure que leur impose
le grand âge est irritante, j'aimerais passer devant, mais
leur caddy bouche toujours le passage.

   A plusieurs reprises, je fonce avant qu'ils ne s'engagent,
de peur qu'ils ne me passent devant et ne me retardent davantage.

   Dans l'urgence, je laisse mon caddy au milieu de l'allée et
je fonds sur les packs de bouteilles d'eau, j'en prends un, deux... Je n'ai pas entendu venir le couple paisible qui derrière moi traîne les pieds sans bruit, et je manque de renverser le grand-père qui stoppe net alors que je manœuvre pour porter mes bouteilles dans le caddy.

   Je suis confus mais, toujours très pressé, je lance un bref
« Ah... excusez-moi, je ne vous avais pas vu ».

   Le grand-père lève la tête, me sourit et d'un ton à la fois
aristocratique et doux me dit  :

   « Je vous en prie Monsieur, nous avons tout notre temps ».

   « Nous avons tout notre temps »... la phrase résonne dans ma tête.

   Je termine mes emplettes à 100 à l'heure, mais arrivé dans la
voiture, je reste songeur. Je repense à ce qu'a dit le vieil
homme : il doit avoir 80 ans passés et il dit avoir le temps !

   Quelle leçon pour tous ceux qui, comme moi, agissent trop souvent comme si leur dernière heure était proche...

   Depuis, je l'entends souvent me dire « Nous avons tout notre
temps ». Je me donne le droit d'avoir tout mon temps, car mon temps  est à moi et c'est moi qui décide ce que je fais de mon temps et non le temps qui me guide ma conduite.

داستاني زيبا از هرمان هسه به يادم آمد

بيكن : براي خوشبخت زيستن بايد موقعيت هاي مناسب ايجاد كنيم نه اينكه در انتظار آن باشيم .

بودا : هيچ كس جز خود ما مسئول بدبختي و خوشبختي هاي ما نيست .

ابراهام لينكلن : هر كاري را كه تصميم به انجام آن گرفتيد , نصف آن را انجام داده ايد .

ناپلئون : خونسردي بزرگ ترين صفت يك فرمانده است .

حضرت محمد (ص) : حربه ضعيفان شكايت است .

ولتر : كسي كه از مرگ ميترسد از زندگي