راز شقايق

شقايق گفت:

با خنده نه بيمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم

گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت :

شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري

به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبيبان گفته بودندش

اگر يک شاخه گل آرد

ازآن نوعي که من بودم

بگيرند ريشه اش را و

بسوزانند

شود مرهم

براي دلبرش آندم

شفا يابد

چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را

بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده

و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه

به روي من
 
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من

به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و

به ره افتاد 

 
و او مي رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را

رو به بالاها

تشکر از خدا مي کرد
 
پس از چندي

هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت

و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت

به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟

در اين صحرا که آبي نيست

به جانم هيچ تابي نيست

اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من

براي دلبرم هرگز

دوايي نيست

واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!

نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و

من در دست او بودم

وحالا من تمام هست او بودم

دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟

و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت

که ناگه
 
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد

دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه

مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت

نشست و سينه را با سنگ خارايي

زهم بشکافت
 
زهم بشکافت

اما ! آه

صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد

زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
 
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد

نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را

به من مي داد و بر لب هاي او فرياد

بمان اي گل
 
که تو تاج سرم هستي

دواي دلبرم هستي

بمان اي گل

ومن ماندم

نشان عشق و شيدايي

و با اين رنگ و زيبايي

و نام من شقايق شد

گل هميشه عاشق شد

هنگامی که خداوند مشغول خلق کردن زن بود، شش روز می گذشت.
فرشته ای ظاهر شد و عرض کرد : چرا اين همه وقت صرف اين يکی می فرماييد ؟
خداوند پاسخ داد : دستور کار او را ديده ای ؟
او بايد کاملا" قابل شستشو باشد، اما پلاستيکی نباشد.
بايد دويست قطعه متحرک داشته باشد، که همگی قابل جايگزينی باشند.
بايد بتواند با خوردن قهوه تلخ بدون شکر و غذاي شب مانده کار کند.
بايد دامنی داشته باشد که همزمان دو بچه را در خودش جا دهد و وقتی از جايش بلند شد ناپديد شود.
بوسه ای داشته باشد که بتواند همه دردها را، از زانوی خراشيده گرفته تا قلب شکسته، درمان کند.
و شش جفت دست داشته باشد.
فرشته از شنيدن اين همه مبهوت شد.
گفت : شش جفت دست ؟ امکان ندارد ؟
خداوند پاسخ داد : فقط دست ها نيستند. مادرها بايد سه جفت چشم هم داشته باشند.
-اين ترتيب، اين می شود يک الگوي متعارف برای آنها.
خداوند سری تکان داد و فرمود : بله.
يک جفت برای وقتی که از بچه هايش می پرسد که چه کار می کنيد،
از پشت در بسته هم بتواند ببيندشان.
يک جفت بايد پشت سرش داشته باشد که آنچه را لازم است بفهمد !!
و جفت سوم همين جا روی صورتش است که وقتی به بچه خطاکارش نگاه کند،
بتواند بدون کلام به او بگويد او را می فهمد و دوستش دارد.
فرشته سعی کرد جلوي خدا را بگيرد.
اين همه کار براي يک روز خيلی زياد است. باشد فردا تمامش بفرماييد .
خداوند فرمود : نمی شود !!
چيزی نمانده تا کار خلق اين مخلوقی را که اين همه به من نزديک است، تمام کنم.
از اين پس می تواند هنگام بيماری، خودش را درمان کند، يک خانواده را با يک قرص نان سير کند و يک بچه پنج سال را وادار کند دوش بگيرد.
فرشته نزديک شد و به زن دست زد.
اما ای خداوند، او را خيلی نرم آفريدی .
بله نرم است، اما او را سخت هم آفريده ام. تصورش را هم نمی توانی بکنی که تا چه حد می تواند تحمل کند و زحمت بکشد .
فرشته پرسيد : فکر هم می تواند بکند ؟
خداوند پاسخ داد : نه تنها فکر می کند، بلکه قوه استدلال و مذاکره هم دارد .
آن گاه فرشته متوجه چيزي شد و به گونه زن دست زد.
ای وای، مثل اينکه اين نمونه نشتی دارد. به شما گفتم که در اين يکی زيادی مواد مصرف کرده ايد.
خداوند مخالفت کرد : آن که نشتی نيست، اشک است.
فرشته پرسيد : اشک ديگر چيست ؟
خداوند گفت : اشک وسيله ای است برای ابراز شادی، اندوه، درد، نا اميدی، تنهايی، سوگ و غرورش.
فرشته متاثر شد.
شما نابغه ايد ای خداوند، شما فکر همه چيز را کرده ايد، چون زن ها واقعا" حيرت انگيزند.
زن ها قدرتي دارند که مردان را متحير می کنند.
همواره بچه ها را به دندان می کشند.
سختی ها را بهتر تحمل می کنند.
بار زندگی را به دوش می کشند،
ولی شادی، عشق و لذت به فضای خانه می پراکنند.
وقتی مي خواهند جيغ بزنند، با لبخند مي زنند.
وقتی می خواهند گريه کنند، آواز می خوانند.
وقتی خوشحالند گريه می کنند.
و وقتی عصبانی اند می خندند.
برای آنچه باور دارند می جنگند.
در مقابل بی عدالتی می ايستند.
وقتی مطمئن اند راه حل ديگری وجود دارد، نه نمی پذيرند.
بدون کفش نو سر می کنند، که بچه هايشان کفش نو داشته باشند.
براي همراهی يک دوست مضطرب، با او به دکتر می روند.
بدون قيد و شرط دوست می دارند.
وقتی بچه هايشان به موفقيتی دست پيدا می کنند گريه می کنند و و قتی دوستانشان پاداش می گيرند، می خندند.
در مرگ يک دوست، دل شان می شکند.
در از دست دادن يکی از اعضای خانواده اندوهگين می شوند،
با اينحال وقتی می بينند همه از پا افتاده اند، قوی، پابرجا می مانند.
آنها می رانند، می پرند، راه می روند، می دوند که نشانتان بدهند چه قدر برایشان مهم هستيد.
قلب زن است که جهان را به چرخش در می آورد
زن ها در هر اندازه و رنگ و شکلی موجودند می دانند که بغل کردن و بوسيدن می تواند هر دل شکسته اي را التيام بخشد
کار زن ها بيش از بچه به دنيا آوردن است، آنها شادی و اميد به ارمغان می آورند. آنها شفقت و فکر نو مي بخشند
زن ها چيزهای زيادی برای گفتن و برای بخشيدن دارند
خداوند گفت : اين مخلوق عظيم فقط يك عيب دارد
فرشته پرسيد : چه عيبی ؟
خداوند گفت : قدر خودش را نمی داند

نقاش و قوهای وحشی

...

بدون خطر کردن، به دست آوردن دوست داشتنی ها چگونه ممکن است و چه ارزشی دارد؟
خطرات می توانند محک عشق باشند و قلب را بیازمایند.
دوست داشتن، خود را به خطر افکندن است و عشق، چشم پوشیدن از خود.
عشق، خود را ندیدن است و او را دیدن،
و اگر عاشق خود را دید، او را در خود دیده و جز او را نمی بیند.
هر چیزی قیمتی دارد و قیمت معشوق حقیقی، همه چیز است، حتی بیش از همه چیز.
هر چیزی به قیمتی حا صل می شود و اما معشوق حقیقی خودت را می خواهد، کامل و تمام و خالصانه.
کم است، کم است حتی اگر همه چیزی را فدای او کنی و خود را قربانی اش.
اگر او یگانه حقیقت است، پس همه چیز کم است...

زیبایی حقیقی نایاب و دور از دسترس است.
حقیقت زیبا، دست یافتنی نیست بلکه خودش می یابد و با خودش می برد.
حقیقت فرّار است و هرگز در یک جا باقی نمی ماند.
اگر برای دمی هم او را ببینی و تجربه اش کنی، این به تمام زندگی می ارزد و ارزش مردن را دارد.
بعد از دیدن زیبایی حقیقی، بدون آن زیستن، زندگی نیست
و پس از دیدن آن زیبایی، مردن، مردن نیست...

...

و سرانجام عاشق در وجود معشوق می میرد. اما در معشوق، مرگ راه ندارد.
پس عاشق در معشوق متولد می شود و خود، معشوق می گردد.
معشوق نیز در عاشق، آشکار می گردد.
و عاشق در می یابد که معشوق خودش بوده و عاشق حقیقی، همان معشوق بوده.
این گونه است که
عشق و عاشق و معشوق
یکی می شوند زیرا یکی بوده اند و یکی هستند.
در حضور الهی، این چنین زندگی کنید.
آنگاه رستگارید.
قسمتی از کتاب نقّاش و قوهای وحشی
نویسنده کلود کلمان
مترجم پریا

التماس دعا

(برگرفته شده از سایت بازتاب)

اینجا  صحرای عرفات است:سرزمین شناخت سرزمین توبه و انابه سرزمین بازگشت سرزمین به خود امدن خود را یافتن ادم شدن به خدا رسیدن .اینجا سرزمین اعتراف است.باید همه چیز را اینجا یافت .باید هر چه میتوان در وجود از  اینجا ذخیره کرد.میگویند:

حضرت آدم كه از بهشت اخراج شد چهل روز در بالاي كوه صفا گريه ميكرد! جبرئيل فرود آمد و پرسيد چرا گريه ميكني؟ آدم فرمود: چرا گريه نكنم درحاليكه خدا مرا از جوار رحمتش دور نموده؟ جبرئيل گفت: به درگاه

خدا توبه كن و بسوي او بازگرد. آدم پرسيد چگونه توبه كنم؟ جبرئيل آدم را در روز 8 ذيحجه به مني برد و شب

 را در آنجا ماندند و صبح با هم به صحراي عرفات رفتند. جبرئيل لبيك گفتن را به آدم ياد داد و ظهر عرفه او را در عرفات متوقف كرد و كلماتي كه از جانب خداوند نازل شده بود به وي آموخت تا توبه كند.

فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ  رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيم سوره مباركه بقره آي۳۷                                                                        

باید همه تلاش خود را بکار گیریم.شاید فرصت دیگری نمانده باشد.

چه کسانی خوش اقبال و چه کسانی بد بيارند؟~

سلام مدینه سلام شهر پر گوهر. سلام شهر نبوت  شهر امامت  شهر شهادت .سلام بانوی اطهر

به مدینه که میرسی همراه با دلت ارام و سنگین قدم برمیداری پاهایت از چند پیچ و خم میگذرد و دل با تو که نه تو با دلت همراه میشوی پس به بقیع می رسی اینجا دلت در برابر این همه غربت و غریبی زانو میزند به خاک میفتد و زار میزند .دیدن این همه غربت از پس پنجره ها دلت را سخت می فشارد .پاهایت پشت شبکه های بقیع می ماندو دست هایت به شبکه ها گر ه میخورد و دلت اذن دخول می گیرد

السلام علیکم یا اهل بیت النبوه

و دیده های بارانی ات ان سوی شبکه ها گرم  جستجو میشود. این بار تو مانده ای و دل میرود. وارد بقیع که میشوی زمین میخورد می شکند ویران میشود تکه تکه خود را به قبورغریب ائمه بقیع می رساند .این تک سنگ ها گواه غربت فرزندان پاک رسول خداست.

حال دیگر میدانی که چه اندازه رسول خدا در ابلاغ رسالتش تنها بوده و میدانی که چرا خاک این شهر این همه داغ است و چرا خورشید اینجا این همه زار و زرد میتابد.

این مزار حسن بن علی (ع)ست .زینت دوش رسول(ص) .هم او که تابوتش طعمه تیرهای کینه شد.این مزار زینت عبادت کنندگان زمین و زمان زین العابدین (ع)است.هم او که طوفان خطبه هایش طومار حکومت شب زدگان امومی را در هم پیچیده و اینجا مزار امام باقر(ع) و امام صادق(ع) است دو پیشوا و ناشر دین نبی.

این روزها در هر گوشه دنیا به پاس خدمات هر هنرور و دانشمندی پس از مرگ مزارش را حرمت مینهند. اما تو اینجا نمیتوانی حتی قدمی به مزار غریب و بی سایبانشان نزدیک شوی.

ل بیتاب افتان و خیزان خود را به مزار ام البنین مادر عباس مربی مظهر ادب و وفا میرسانی  و انطرفتر مزار فاطمه بنت اسد مزار زنیکه دیوار کعبه در برابرش شکافت.او وارد حریم الهی گردید و نوزادش را که سر الاسرار طواف است متولد نمود.

 و خوب میدانی که اینجا زیارتگاه مردی است که سالهاست منتظر امدنش هستی و امده ای تا در فاصله ای کمتر بجوی ایش

دل که در صد رشته جادو نمیگیرد قرار

تاری از گیسوی او ارید و زنجیرش کنید.

اری حکایتی است حکایت غریبستان بقیع

اینجا قبرستان بقیع است  قبرستان غمها و دردها .وقتی پا به اینجا میگذاری غربت عجیبی را حس میکنی .غربتی که با بالا رفتن از پله اول بر تو مستولی میشودو هر چه به پنجره بقیع نزدیکتر  میشوی بیشتر و بیشتر میشود.تا انجا که وقتی سر به دریچه پنجره  میگذاری و چشم به قبور ائمه می دوزی ناخواداگاه زار زار میگریی. تمام وجودت می لرزد . و از این همه غریبی فریاد میزنی:خدایا مگر اینان فرزندان رسول تو نیستند؟مگر اینان امامان ما نیستند؟ ایا رسم است که با ذریه فاطمه چنین کنند ؟ایا سزاوار است با فرزندان علی اینگونه ناجوانمردانه رفتار کنند؟.دلم میخواست خاک بر سر میریختم ناله میکردم با همه وجودم فریاد میزدم زار زار میگریستم تا خون از چشمانم جاری شود در غربت این سرزمین.شبها وقتی وارد بقیع میشوی .دیگر اوج غم و اندوه  در دلت خانه میکند.گویی چیزی راکه  میبینی باور نمیکنی.با خودمیگویی اشتباه میکنم اینجا پر نور است پر روشنی

سر تا سر بقیع را چند بار میروی برمیگردی. شاید گمشده ای داری صدایش میکنی باز دلت ارام نمیگیرد گوشه ای می ایستی او را نمییابی باز به جلو میروی .هنوز چند قدمی نرفته بر میگردی شاید ان عقب تر باشدمیروی اما همه جا تاریک است .میخواهی گوش فرا دهی شاید صدایی بشنوی اما نه تو الوده تر از انی که صدای محبوب را بشنوی باز میدوی نمیدانی چه کنی به دنبال گمشده ات بگردی یا به انتظار بمانی .به قبرها بنگر شاید نشانه ای از دوست بیابی :خوب دقت کن اینجا تاریک نیست اینجا بی نور و ظلمانی نیست .اینجا خالی از زائر نیست اینجا هم گنبد دارد اینجا هم چلچراغ دارد.نگاه کن اسمانی را که بر افراشته شده بر این زمین و ماه را که میدرخشد بر بالای سر این چهار عزیز و بنگر ستاره های زیبایی را که چراغانی کرده اند این زمین را و سنگریزه ها را که چون نگینی قبور مطهر را در بر گرفته اند و می گریندو کبوترانی که با صدای خود فریاد میزنند که روزی پاسخ این ظلم را خواهیم داد. ما هر گز ساکت ننشسته ایم و نخواهیم نشست.همیشه شنیده بودم که بقیع غربت بس رنج اوری دارد شنیده بودم هر که پا در انجا میگذارد غم او را فرا میگیرد اما:

 احساس سوختن به تماشا نمیشود

 اتش بگیر تا بدانی چه میکشم

اینجا فقط دردرا حس نمیکنی با همه وجودت لمسش میکنی. انگار میسوزی تا اعماق جانت. وقتی میبینی حتی نمیتوانی خاک انجا را لمس کنی. وقتی میبینی با حسرت باید به نقطه ای خیره شوی و در دل با امامت درد دل کنی اه که انسان اتش میگیرد میسوزد از جگر ناله میزند ولی چه سود که ماموران انجا فقط به ناله های دلسوخته گان میخندند و گاه عصبانی میشوند و می گویند شما مشرکید.اینجا هم مقرارت خشکی حاکم است.راس ساعت مقرر باید محل را ترک کرد.چقدر دردناک است.و زنان اجازه ورود به قبرستان را ندارند .انها باید با حسرتی دو چندان از پشت پنجره ها بسوزند بنالند و با نگاه به دنبال قبر گمشده فاطمه بگردند.باید بو ی یاس را استشمام کرد باید با نگاه  قبر ها را دنبال کرد  .کاش  چشم بصیرتی داشتم تا او را میدیدم کاش میتوانستم بوی یاس فاطمه را را در فضای معنوی حس کنم کاش میتوانستم ببینم علی را که با کمری خمیده نالان بر سر قبر فاطمه میرود و از مردم زمانه نزد او شکوه میکند کاش میتوانستم   ذره ای از دردهای فاطمه را حس کنم کاش...................و کاش میتوانستم شیعه واقعی علی و فرزندانش باشم. کاش خود را فنا در انها میدیدم کاش ذره ذره وجودم نام  انها را صدا میکرد. با یاد انها زندگی میکردم و می مردم

کاش من فرزند فاطمه بودم و . کاشششششششششششششششششششششششش

ب

پيرزني 91 ساله بعد از يك زندگي شرافتمندانه چشم از چهان فرو بست. وقتي خدا را ملاقات

كرد از خدا چيزهايي پرسيد كه همواره دانستن آنها باعث آزارش شده بود.

مگر غير از اين است كه تو خالق بشر هستي؟ مگر غير اين است كه همه را يكسان و برابر

آفريدي؟ پس چرا مردم با هم رفتار بد دارند؟

خدا جواب داد هر انساني كه وارد زندگيتان مي شود درسي را به شما مي آموزد و با اين

درسهاست كه چيزهاي مختلفي از زندگي، مردم و ارتباطات اجتماعي فرا مي گيريد.

پيرزن كاملا گيچ شده بود پس از شروع به شكافتن مساله نمود. وقتي شخصي به تو دروغ مي گويد به تو مي

آموزد  كه حقيقت هميشه آن گونه  نيست كه وانمود مي كنند پس تو مي فهمي كه صداقت هميشه آشكار

نيست. اگر مي خواهي از درون قلبهايشان مطلع شوي بايد نقابهايي را كه زده اند كنار بزني و ماسك خودت

را هم برداري و اجازه دهي تا مردم خود واقعي تو را ببينند.

وقتي كسي از توچيزي را مي دزدد به تو مي آموزد كه هيچ چيز هميشگي نيست و اينكه هميشه

قدر داشته هايت را بدان و از آنها نهايت استفاده را ببر ‌چرا كه ممكن است روزي آنها را از

دست بدهي. حتي اگر اين داشتني ها ، يك دوست خوب يا پدر و مادر و يا عزيزترين شخص

زندگيت باشد. چرا كه فقط امروز آنها در كنار تو هستند وبايد قدر آنها را بداني. وقتي كسي به

زندگيت لطمه و خسارتي وارد مي كند به تو مي فهماند كه پيمانهاي انساني ترد و شكننده هستند.

پس محافظت و مراقبت از جسم و روحت بهترين كار ممكن است كه مي تواني انجام دهي.

وقتي كسي تو را تحقير كرد به تو مي آموزد كه هيچ دو نفري مثل هم نيستند. اگر با مردمي

مواجه شده كه با تو فرق داشتند، از ظاهر وعمل آنها در موردشان قضاوت نكن به كنه و اصل

آنها رخنه كن و آنگاه از قلبت نظر سنجي كن . وقتي كسي قلب تو را شكست به تو مي آموزد كه

دوست داشتن هميشه اين معني را نمي دهد كه شخص مقابل هم تو را دوست داشته باشد اما با

اين وجود به عشق پشت نكن چون وقتي شخص مناسبت را يافتي آرامش و لذتي را كه او همراه

خود مي آورد تمام سختي هاي گذشته ات را مبدل به نيك فرجامي خواهد كرد.

وقتي كسي با تو دشمني كرد به تو مي آموزد كه هر كسي ممكن است اشتباه كند در اين لحظه

بهترين كاري كه مي تواني انجام دهي اين است كه آن شخص را بدون هيچ ريا و خودنمايي عف

كني- بخشيدن كساني كه باعث آزار شما مي شوند مشكل ترين كاري است كه مي توان انجام داد.

وقتي كسي را كه دوست داشتي به تو خيانت مي كند به تو مي آموزد تا مقاوم بودن در برابر

وسوسه ها بزرگترين معضل بشر است . در برابر وسوسه ها مقاوم باشيد كه اگر به اين  مهم

عمل نماييد پاداشتان را ميگيريد.

وقتي كسي تو را فريب مي دهد به تو مي آموزد كه حرص و آز ريشه در بدبختي دارد.

از ته دل آرزو كن تا روياهايت به واقعيت بپيوندد اين اصلا مهم نيست كه خواسته هايت چقدر ب

بزرگ باشند. به موفقيت هايت بينديش اما هرگز اجازه نده تا وسواس فكري بر اهدافت پيروز

گردد. فكرهاي منفي را در تله مثبت انديشي نابود كن .

وقتي كسي تو را مسخره مي كند به تو مي آموزد كه هيچ شخصي كامل نيست.

مردم را با شايستگي هايي كه دارند بپذير و كم و كاستي هايشان را تحمل كن.

هرگز شخصي را بخاطر عيوبي كه قادر به كنترل آن نيست از خود طرد مكن . پيرزن كه تا اين

لحظه محو صحبت هاي خدا بودنگران اين مساله شد كه هيچ درسي توسط انسانهاي خوب به

بشر داده نمي شود؟

خدا گفت ظرفيت بشر براي دوست داشتن ، بزرگترين هديه من به بشر است هر عملي كه از

عشق سر مي زند به تو درسي مي آموزد.

وقتي كسي به تو عشق مي ورزد به تو مي آموزد كه عشق ،‌مهرباني ، فروتني ، صداقت ، حسن نيت و بخشش مي تواند هر نوع شر و بدي را خنثي نمايند.

در برابر هر عمل خير ، عمل شري نيز وجود دراد اين تنها بشر است كه اختيار و كنترل و

برقراري و توازن بين اعمال نيك و بد را دارد.

وقتي درزندگي كسي وارد مي شويد ببينيد مي خواهيد چه درسي به او بدهيد