خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن ز غمهای دگر غیر از غم عشقت رها کن تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری شکسته قلب من جانا بعهد خود وفا کن خدایا بی پناهم ز تو جز تو نخواهم اگر عشقت گناه است ببین غرق گناهم دو دست دعا برآورده ام بسوی آسمانها که تا پر کشم به بال غمت رها در کهکشانها چونیلوفر عاشقانه چنان میپیچم بپای تو که سر تا پا بشکفد گل ز هر بندم در هوای تو بدست یاری اگر که نگیری تو دست دلم را دگر که بگیرد به آه و زاری اگر نپذیری شکسته دلم را دگر که پذیرد خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن ز غمهای دگر غیر از غم عشقت رها کن تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری شکسته قلب من جانا بعهد خود وفا کن خدایا بی پناهم ز تو جز تو نخواهم اگر عشقت گناه است ببین غرق گناهم دو دست دعا برآورده ام بسوی آسمانها که تا پر کشم به بال غمت رها در کهکشانها

*

من دل به غم تو بسته دارم ای دوست

درد تو به جان خسته دارم ای دوست

گفتی که به دل شکستگان نزدیکم

من نیز دلی شکسته دارم ای دوست

خدا تو قران میفرماید شما را با ترس با گرسنگی  با ضرر مال و جان امتحانتون میکنم.و چقدر این امتحانهای خدا سخته.

دوستم گرفتار سرطانه .خیلی حالش بده.تو را خدا امشب در کنار همه دعاهاتون برای شفای همه مریضها علی الخصوص دوستم  دعا کنید.باشد که در اخرین شب قدر دست خالی برنگردیم.

خیلی خیلی التماس دعااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

خدای بی پناهان کمکم کن.

خدای درماندگان مرا دریاب.

خدای گرفتاران به دادم برس.

اره منم همون بنده گنهکارت . همونی که بارها و بارها کمکش کردی دستشو گرفتی و نگذاشتی زمین بخوره اما اون خیلی زود فراموش کرد که تو بودی دستشو گرفتی تو بودی کمکش کردی تو بودی که نذاشتی حتی پا ش به زمین بخوره.در اغوش مهر و عطوفت و رحمتت اونو گرفتی و ارامش کردی.

اره خدای مهربونم من همونم که حالا از بس الوده بودم زمین خوردم.خدایا و چه زمین خوردنی.دیگه نمیتونم بلند بشم.یه ایه تو قران هست که میگی اگه بنده ای هدایتت را نپذیره ولش میکنی  تا بیشتر غرق بشه چون اون بنده خودش راه تو را انتخاب نکرده انوقت اون بنده نه میبینه نه میشنوه انگار  هیچ ذهنیتی از تو و همه انچه متعلق به توست نداره.......من امروز  حس کردم که همونم که گفتی.ناسپا سی هام از حد گذروندم و حالا تو منو رها کردی.برای همین اینبار با سر زمین خوردم.

خدایا منو دریابببببببببببببببببببببببببببببببببببببببببب.

خدایا کمکم کن.دلم خیلی گرفته خیلییییییییییییییییییییییییییی

نمی دونم خواب بودم یا بیدار
همه جا نور بود،خدا رو دیدم
خدا همون نور بود...
خدا دستانم را گرفت
من براش حرف زدم ، درد و دل کردم
اون فقط گوش می کرد و هیچ نمی گفت
من گله می کردم...
اون فقط گوش می کرد و هیچ نمی گفت
گفتم مگه من گله گذار نیستم
مگر من بنده ی نا سپاس تو نیستم
به من نعمت دادی من بیشتر خواستم باز هم دادی
طمع من کم نشد خواستم و خواستم
و تو بی منت هرچی خواستم دادی
اون موقع تو رو احساس نمی کردم
اما حالا هم که در آغوش تو هستم
باز هم طمع دارم باز هم بیشتر می خوام
باز گله می کنم...
خدا گفت تو بنده ی من هستی
فقط از من بخواه من به تو بی منت نعمت می دم.
تو از من دور هستی اما من که به تو نزدیک هستم،
چطور خواسته ات را برآورده نکنم من به تو نزدیک هستم.
گله و شکایتت رو به من بگو
دادگاه انسان ها عدالت نداره
اگر هم خوب باشی باز محکومی.
اما تو برای من بزرگی برای من ارزشی.
من تو رو هرگز محکوم نمی کنم
من به تو همیشه فرصت جبران داده ام.
تو نیازمندی از من بخواه نیازها ت رو،
من بی نیازم هر چی بخوای در اختیارت می گذارم.
آخه تو تنهایی، کسی رو جز من نداری،
من جهان رو برای تو آفریدم ، نعمت هاش رو برای تو آفریدم.
همه ی زیبایی ها برای توست از من نا امید نشو،
بخواه هر آنچه که می خوای.
من همه چیز رو در اختیارت می گذارم چه سپاسگذار باشی چه ناسپاس.
می خوام منو ببینی همون طور که من تو رو می بینم.
چشما ت رو باز کن من کنار تو نشسته ام.
تو همه چیز را از من داری چطور مرا نمی بینی؟
فقط کافیه چشما ت رو باز کنی.
گفتم: تو هر چه بیشتر به من دادی منو کور تر کردی،
طمع منو بیشتر کردی ای کاش فقیری بودم که جز تو هیچ کس رو نداشتم.
تو منو بی نیاز کردی در صورتی که میدونستی  فراموشت میکنم.
خدا گفت: تو هم با تمام دارایی ها ت فقیری کسی را جز من نداری.
من تو رو بی نیاز کردم که منو بیشتر یاد کنی منو بیشتر احساس کنی.
اما نخواستی...
نعمت های من نشانه است، نشانه ای از وجود من ،
تو نخواستی این رو بفهمی تو نخواستی منو ببینی.
من کنارت بودم اما نخواستی منو احساس کنی.
اشک در چشمانم حلقه زد شرم کردم از وجود خودم.
دستا م رو از دستان خدا کشیدم ،سرم را پایین انداختم و گفتم:
خدا من بنده ی شرمسار تو هستم.
من خوب نبودم من فراموشت کردم چرا باز هم کنار من هستی؟
خدا گفت : شرمنده من نباش شرمنده خودت باش.
تو باید منو بشناسی تو باید منو ببینی تو باید منو بفهمی
منیتت را کنار بگذار من در وجود تو هستم.
من تو رو هر طور که باشی بد یا خوب دوست دارم
تو ر و در آغوشم میگیرم دستانت ر و می گیرم حرفهات رو گوش میکنم
حتی ناسپاسی هایت رو.
آخه تو تنهایی، کسی رو جز من نداری.
تو فقط همت کن از ته دلت بخواه منو، من دستا ت رو گرفته ام
من با تو هستم از چی می ترسی؟
من که کنار تو هستم برو خودت رو بشناس به دنبال حقیقت پنهانت برو.
من در وجود تو هستم تو اگر خودت را پیدا کنی منو خواهی دید
اون وقت تو هستی که منو در آغوشت می گیری ، دستهای منو می گیری.
من منتظر تو هستم بازگرد به سوی من،
من توبه تو رو می پذیرم من منتظر بازگشت تو به سوی خودم هستم.
یهو همه جا تاریک شد ، خدا دیگه نبود.
احساس کردم اون برای همیشه رفته.
اما به یاد آوردم که اون گفت :
من در وجود تو هستم.
خدا رازی است در وجود من می روم تا پیدایش کنم.
ای عزیزترینم خدای مهربانم من به سوی تو باز خواهم گشت.
و صدایی آروم در گوشم زمزمه کرد
من منتظرت می مونم.
التماس دعا

گفتم: خداي من، دقايقي بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از دغدغهء ديروز بود و هراس فردا بر شانه هاي صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم، در آن لحظات شانه هاي تو کجا بود؟

گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگي که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودي، من آني خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي. من همچون عاشقي که به معشوق خويش مي نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.

گفتم: پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي، اينگونه زار بگريم؟

گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره اي است که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند، اشکهايت به من رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان، چرا که تنهااينگونه مي شود تا هميشه شاد بود.

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي؟

گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمي رسي، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهي رسيد.

گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم نباشتي؟

گفت: روزيت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، پناهت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، بارها گل برايت فرستادم، کلامي نگفتي، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بندهء من بودي چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي.

گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندي؟

گفت: اول بار که گفتي "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خداي تو را نشنوم، تو باز گفتي خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر، اگر تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار مي کردي همان بار اول شفايت مي دادم.

گفتم: مهربانترين خدا ! دوست دارمت ...

گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

خدايا به خاطر همه عناياتي که به من داري ازت ممنونم.

تو تمام لحظه هاي نيازم فقط خواستمت. ولي تو منو واسه هميشه ميخواي . توي اين لحظه هاي ترديد و تنهايي تنهام نذار. قدرت خواستن و رسيدن عطا کن به اين وجود ناتوان و کمکم کن تا من بر زمان حكم برانم، نه آنكه گوش به فرمان بادا باداي ايام باشم ...

کمکم کن تا پيش از آنكه مرا بفهمند به سوي دركشان گامها بردارم.

این پست از وبلاگ http://www.daypic.blogfa.com/ برداشت شده.

ای خدای بزرگ،
ای بزرگترین بخشنده، مرا نیز در گوشه ی چشمت نگاهی بخشش آمیز کن ...
ای خدای بزرگ،
ای بزرگترین مهربان، مرا نیز از مهرت سرشار ساز، که مست بوی مهربانیتم ...
ای خدای بزرگ،
ای بزرگترین یار، مرا نیز در این سخت روزگار یاری رسان، که بی یاریت هیچم ...
ای خدای بزرگ،
ای بزرگترین خالق، مرا نیز مخلوقی شایسته برای مخلوقاتت قرار بده...
ای خدای بزرگ،
ای بزرگترین عاشق، مرا نیز عشقی بده برای ورزیدن به تو و خلق تو...
ای خدای بزرگ،
ای بزرگترین بخشاینده، سپاس تو را، سپاس، چگونه سپاست گویم، وقتی برای سپاس گفتنم نیز سپاس باید بکنم و چگونه این سپاس بی نهایت را به انتها برسانم و چگونه بگویم که ای خدای بزرگ من نیز شکر تو را گفتم زمانی که حتی شکر سپاسم را توان گفتن ندارم !
ای خدا ، مرا نیز نگاهی، مرا نیز آغوشی، مرا نیز عشقی، مرا نیز بندگی، مرا نیز فرصتی بیشتر عطا فرما هرچند کوله بارم پر از لطف و مهربانی هاییست که به من ارزانی داشته ای و من هم همچون همیشه کاری از پیش نبرده ام ...
ای خدای بزرگ،
ای بزرگترین عالم، اشکهایم روی گونه هایم خشک می شود وقتی صدایت می کنم و به انتظار می نشینم باز برای جوابی دگر ...
ای خدای بزرگ، با افتخار همچنان بنده ی تو ام ... همانا همین لطفت مرا بس است ...

در عشق تو بي سريم سر گشته شده

وز دست اميد ما سر رشته شده

مانند يكي شمع به هنگام صبوح

بگداخته و سوخته و كشته شده

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

سخنان پير طريقت :

خداوندا ، نام تو ما را جواز ، مهر تو ما را جهاز ، شناخت تو ما را امان ، و

لطف تو ما را عيان . خداوندا ، ضعيفان را پناهي ، قاصدان را بر سر راهي ، و

مومنان را گواهي ، چه عزيز است آنكس كه تو خواهي .

دو گيتي در سر دوستي شد و دوستي در سر دوست ، اكنون نميتوانم

گفت كه او است .

خدايا ، از آنچه نخواستي چه آيد ؟ و آنرا كه نخواندي كي آيد ؟ ، نا كشته را

از آب چيست ؟ و نابايسته را جواب چه ؟ تلخ را چه سود گرش آب خوش در

جوار است ؟ و خار را چه حاصل كو را بوي گل در كنار است ؟ قسمتي رفته

، نفزوده و نه كاسته ، چه توان كرد ؟ داور اعلي چنين خواست . شيطان در

افق بالا زيسته و هزاران عبادت ورزيده ، چه سود داشت كه نبود بايسته !

خدايا ، آنروز كجا باز يابم كه تو مرا بودي و من نبودم ، تا باز به آنروز نرسم

ميان آتش و دودم ، اگر به دو گيتي آنروز يابم ، من بر سودم ، و اگر بود تو

خود را دريابم ، به نبود خود خشنودم .

خدايا ، نه شناخت تو را توان ، نه ثناي تو را زبان ، نه درياي جلال و كبرياي

تو را كران ، پس تو را مدح و ثنا چون توان ؟

اي مهيمن اكرم ، اي محتجب معظم ، اي متجلي به كرم ، اي قسام پيش

از لوح و قلم ، بادا كه روزي باز رهم از زحمت حوا و آدم ، آزاد شوم از بند

وجود و عدم ، از دل بيرون كنم اين حسرت و ندم ، و با دوست بر آسايم يك

دم و در مجلس انس قدح شادي نهاده دمادم .

اي نزديكتر به ما از ما ، و مهربانتر از ما به ما ، نوازنده ما بي ما ، به كرم

خويش نه به سزاي ما ، هر چه كرديم تاوان بر ما ، هر چه تو كردي باقي بر

ما ، هر چه كردي به جاي ما ، بخود كردي نه براي ما .

الهي ، آنكه تو را به صنايع شناخت ، بر سبب موقوف است و با واسطه راه

دارد ، و آنكه تو را به صفات شناخت در خبر محبوس و محصور است و او كه

تو را به اشارت شناخت ، صحبت را مطلوب است ، او كه ربوده تو است ، از

خود معصوم است .

( اَلسًتُ برُبكُم ) كرامت خدا است ، و ( بلي ) نيكويي و احسان اوست كه

داعي و مجيب هر دو يكي است و پرسنده و پاسخ گوينده خداوند است ،

آنچنان كه خداوند بنده خود را خواند ، و او را به خود نيوشيد ، و گوش شنوا

داد و خود جواب داد و به بنده جواب بخشيد .

الهي ، خود را از همه بتو وابستم ، اگر بداري ترا پرستم ، و اگر نداري خود

پرستم ، نوميدم مساز ، بگير دستم .

الهي ، آنچه ما خود كِشتيم ، به بر ميار و آنچه تو ما را كشتي آفت ما از آن

بازدار .

الهي ، گل بهشت در چشم عارفان خار است ، جوينده ترا با بهشت چكار

است ؟

الهي ، دلي ده كه در كار تو جان بازيم و جاني ده كه كار آن جهان بسازيم .

الهي ، نفسي ده كه حلقه بندگي تو گوش كند ، و جاني ده كه زهر حكمت

تو نوش كند .

الهي ، كاشكي عبدالله خاك بودي ، تا نامش از دفتر وجود پاك بودي .

الهي ، اقرار كردم به مفلسي و هيچ كسي ، اي يگانه كه از هر چيز

مقدسي ، چه شود اگر مفلسي را در نفس آخر به فرياد رسي ؟

الهي ، آتش يافت با نور شناخت آميختي ، و از باغ وصال نسيم قرب

برانگيختي ، به آتش دوستي آب گل سوختي ، تا ديده عارف را ديدار خود

آموختي .

توحيد نه همه آنست كه او را يگانه داني ، بلكه توحيد حقيقي آنست كه او

را يگانه باشي و از غير او بيگانه ، آغاز عنايت آنست كه خداوند بندگان را

قصدي و نيتي غيبي دهد تا ايشانرا از جهان باز برد و در دلشان نوري تابان

افكند ، تا از جهانيان باز برد و چون منفرد و تنها شود ، آنگاه وصال را شايد ...

الهي ، تا آموختن را آموختم ، آموخته را جمله بسوختم ، اندوخته را

برانداختم ، و انداخته را بياندوختم ، نيست را بفروختم تا هست بيافروختم ،

خدايا تا يگانه بشناختم ، در آرزوي شادي بگداختم ، كي باشد كه گويم

پيمانه بيانداختم ، از علايق واپرداختم و بود خويش جمله در باختم .

بارالها ! شكستگي ام را جز لطف و مهر تو درمان نمي كند ... آتش درونم را جز ديدارت خاموش نمي سازد و درد اشتياقم به تو را جز نگريستن به چهره ات، بهبود نمي بخشد . ( امام سجّاد عليه السلام ـ در نيايشش

کوچیک تر که بودم فکر می کردم بارون اشک خداست
ولی مگه خدا هم گریه می کنه چرا باید دل خدا بگیره!!!!
دوست داشتم زیر بارون قدم بزنم تا بوی خدا رو حس کنم
اشک خدا را تو یه کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت
کمی بنوشم تا پاک و آسمانی شوم!
آسمان که خاکستری می شد دل منم ابری می شد
حس میکرم که آدما دل خدا رو شکستند و یا از یاد خدا غافل شدند
همه می گفتند باران رحمت خداست ولی حس کودکانه من می گفت
خدا دلش گرفته و از دست آدم بدا داره گریه میکنه......
کاشکی که بارون بزنه
به سقف و ایوون بزنه
کاشکی دلم پر بگیره
شادی رو از سر بگیره
کاش دوباره بارون بیاد
رو تن یاس و نسترن
کاشکی بوی خدا بیاد
تو کوچه و تو باغ من
.........................
کاش دوباره بارون بیاد
اشک خدا رو ببوسم!
تا که دلم جون بگیره
از غم دنیا.... نپوسم

در این هستی بیکرانه وزیر این گنبد کبود یک نفر هست که عاشق توست

و تو را دوست دارد که تو عاشقش باشی ودلش میخواهد همیشه به سوی

او گام برداری

روز و شب منتظر توست که با او حرف بزنی دردودل کنی و صدایش کنی

در روزگاری که همسایه همسایه را نمی شناسد کسی هست که آن بالا

بالاها فراتر از ستاره ها و کهکشانها نشسته و منتظر است دست

هایت را به طرف آسمان بلند کنی و از او بخواهی که حاجتت را روا

کند آنقدر بزرگ و کریم است که بی هیچ تکبر و غرور و منتی به

حرف هایت گوش می دهد و کوتاهی و سیاهی ها و ناسپاسی را به رویت

نمی آورد

نه خواب می شناسد نه خستگی کافی است با دلی پاک و ضمیری روشن

و نیتی شفاف به سویش بروی خواهی دید که چگونه تو را در آغوش

میگیرد و مهربانی ولطفش را نثارت میکند

اگر با او دوست شوی اگربا او یک رنگ باشی به آرامشی وصف

ناپذیر خواهی رسید

او از تظاهر و رنگ و ریا خوشش نمیاید باید دلت را و درونت را

صیقل بدهی وصاف کنی پس با او حرف بزنی


وقتی همه در ها را به سویت بسته دیدی وقتی به هیچ کس نتوانستی

تکیه کنی وقتی خسته و نا امید شدی مطمئن باش که او دارد تو

را نگاه می کند و دوست دارد که نگاهش کنی و از او کمک بخواهی

خجالت نکش اگر چه زلال نیستی اگر چه بارها از فرمانش سر پیچی

کرده ای اما او مهربان ترین مهربانان است کریم است و کینه ای

به دل ندارد به خودش سوگند که اگر لب بگشای و صدایش کنی جوابت را

میدهد

هیچ آداب و تربیتی مجو هرچه می خواهد دل تنگت بگو

مهمانی تمام شد

مهمانی خوب یک ماهه خدا تموم شد . مهمونی که

فقط در اون رحمت و مغفرت بود مهمانی که

میزبان خیر وبرکت را ارزانی مهمانان خود

می نمود .و اگه معر فتشو داشتم می تونستم

استفاده کنم .

نمی دونم چقدر تونستم برای پیشرفت و اصلاح خودم

از این فرصت استفاده کنم .

می گن توی این ماه شیطان به زنجیر بسته شده

و اگه توی این ماه گناه می کنیم دیگه تقصیر

شیطون نیست تقصیر خودمونه که دلمونو به هوا

و هوس خودمون و فدای غرور و خودخواهی

خودمون می کنیم .

نمی دونم چقدر من سراغ شیطون به بند کشیده

رفتم تا توی کارام از نظرات اون استفاده کنم .نمی دونم ...

اما مثل همیشه فقط امیدم به رحمت وفضل الهی و

بخشش اونه وحالا که ماه خوب خدا تموم شد مطمئن

هستم که رحمت الهی هیچ وقت تمومی نداره و ازش

می خوام که باآغاز عید فطر بتونم با مبارکی

غرور وخودخواهی رو توی وجود خودم بشکنم و از

رحمت بی منتهی الهی استفاده خوب ببرم تا

اونی باشم که خودش می خواد

شیطان بود که گریه می کرد و می گفت...

این بی انصافی است. خسته شده ام دیگر. بس کنید. من نمی خواهم

شیطان باشم. اما شما انسان ها که از شر من‌‌ رانده شده به

خدایتان پناه می برید؛ آری شما اجازه نمی دهید من این زندگی

لعنتی ام را تغییر دهم. هر کدامتان انگار طناب به گردنم بسته

اید و می کشید. حالم را به هم می زنید ای گناهکاران! بیزارم.

از خودم، از شما، از این زندگی که حساب روزهای بی پایانش از دستم رفته.

دیگر نمی خواهم گمراهتان کنم. دیگر از وسوسه انداختن به دلهای

سیاهتان خسته شده ام. چه بد عقوبتی است!

خدایا به عدلت شک ندارم. این مجازات، بی شک عقوبت عادلانه ی سر

پیچی هایم است. اما رحمی کن. تو که بخشنده ترین رحیمان هستی بر من ببخشای.

منم. ابلیس. هم او که روزی مقرب درگاهت بود. یادش می آوری؟

می دانم که هنوز هم دوستم می داری. پس عفو کن خدایا. از زمین،

از این تبعیدگاه نجاتم بده. بگذار از نکبتی که در آن دست و پا می زنم رها شوم.
اکنون مرا روی زمین چه کار است؟ این انسان ها... حالا دیگر

خودشان وسوسه بر می انگیزند. این دل های سیاه دیگر گمراه

کننده نیاز ندارند. حالا دیگر گاهی من هم از کارهاشان متعجب

می مانم. گاهی دگرگونم می سازند و از خود می پرسم که آیا

اینان واقعا دست پروردگان من اند؟ از این ها بدم می آید. از خودم بدم می آید.

نمی دانستم که عاقبت، دنیا به این روز کشیده می شود. باور کن

خدایا نمی خواستم آدمی را این چنین سنگدل سازم. پشیمانم.

باورت می شود خدایا؟ باورتان می شود فرشتگان؟ انسان ها؟

امروز ابلیس به زانو در آمده و می گرید. و به خدایش پناه می

برد از شر این آدمیان. امروز من به هلاکت افتاده ام و در

مردابی فرو می روم که برکه ای بود و من به دست خود میراندمش.

خدایا نجاتم بده. بی پناهم...

وقتی این متن را خوندم دلم لرزید.واقعا گاهی اوقات ما شیطان را هم درس میدیم.

ایا ما همون بنده هایی هیتم که خدا به ما مباهات میکنه؟

ما خلیفه خدا بر روی زمینیم؟

از خدا خجالت می کشم

خدایا قرار بود چه شوم و چه شدم

باز هم شب قدر میاید و باز این تویی که فرصتی دوباره برای انسان شدن به من می دهی

خدایا

شاید این اخرین فرصتم باشد

کمکم کن

مثل همیشه که در تمام لحظات یاریم میکنی

خدایا کمکم کن تا بیش از این از تو فاصله نگیرم

کمکم کن تا روز به روز از شیطان دور و دورتر شوم

از شیطانی شدن گریزانم

از ظلمات گناه

از تاریکی دل

خدایا من فقط نور تو را میخواهم

نوری که به وسعت دریا ست که همه وجودم را منور میکند و مرا عاشق میکند

عاشق تو

تویی که همه وجودم از توست

خدایا من فقط تو را میخواهم

فقط تو

کمکم کن

تا چیزی را غیر از تو نبینم

چیزی  غیر از تو نخواهم

و وجودم فقط طلب باشد

طلب و طلب و طلب

متنقرم از خود نمایان بی ارزش

از دروغ گویان بی حیا

از دغلکاران بی ارزشی که برای ماندن در منجلاب زندگی خون هر

تکشاخی را می مکند

از انسان نمایان خود پسندی که از ورطه غرور به خود بزرگ بینی رسیده اند

و معترضم به خود که با موجوداتی فرو مایه از این دست رفتار کردم

در کوچه نسیمی جریان دارد و ماه زیبایی جهان را به رخ میکشد

در جهان چنین زیبا این منم انسانی

رها شده در هستی آلوده زمان در قحطی انسان

سلام ای شب زیبای درخشان من از دنیای بیتفاوتی و حرف سفر می کنم

وصدایم میزند روح آرام هستی من پشت سر میگذارم فاصله پنجره و احساس را

من از مزار شب سفر می کنم

و آغشته به بوی تو مهربانی ات را در انتظارم

و تو چه مهربانی ای یگانه ترین غم خواران و به خاک میسپارم

وحشت از دست دادن شوکت را و ایمانی دوباره می آورم به شقایق

و ترانه های هستی وویرانه های شهوت نیاز را به شما تسلیم می

کنم بعد از این همه هیچ کسی مرا نمی خواند

من از چه هستم چگونه هستم

مزار سبزه ها را از خاطر انگار برده بودم

اما دیگر آن ستاره های مقوایی رفتند

اکنون به گرد جهانی لایتناهی تکیه کرده ام

پياده آمده ام
بي چارپا و چراغ
بي آب و آينه
بي نان و نوازشي حتي
تنها کوله يي کهنه و کتابي کال
و دلي که سوختن شمع نمي داند
کوله بارم
پر از گريه هاي فروغ است
پر از دشتهاي بي آهو
پر از صداي سرايدار همسايه
که سرفه هاي سرخ سل
از گلوگاه هر ثانيه اش بالا مي روند
پر از نگاه کودکاني
که شمردن تمام ستارگان ناتمام آسمان هم
آنها را به خانه ي خواب نمي رساند
مي دانم
کوله ام سنگين و دلم غمگين است
اما تو دلواپس نباش ! بهار نو
نيامدم که بمانم
تنها به اندازه ي نمباره يي کنارم باش
تمام جاده هاي جهان را
به جستجوي نگاه تو آمده ام
پياده
باور نمي کني ؟
پس اين تو و اين پينه هاي پاي پياده ي من
حالا بگو
در اين تراکم تنهايي
مهمان بي چراغ نمي خواهي؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یك روز صبح زود از خواب برخاستم تا طلوع آفتاب را تماشا كنم. به راستی كه ز یبایی آفرینش خدا وصف ناپذیر بود. نگاه می كردم و خداوند را برای كار عظیمش می ستودم . در حالی كه نشسته بودم حضور خداوند را در كنار خود احساس كردم او از من پرسید:« آیا مرا دوست داری؟».

جواب دادم:«البته! تو خداوند و خدای من هستی.»

بعد پرسید:« آیا اگر از نظر جسمی مفلوج بودی، باز هم مرا دوست داشتی؟» پریشان خاطر شدم. به دستها، پایها و مابقی اعضای بدنم نگاه كردم و به خود گفتم: از انجام كارهای زیادی ناتوان خواهم شد. كارهایی كه الان بسیار طبیعی به نظر می رسند. اما با اینحال چنین جواب دادم:« كمی مشكل خواهد بود ولی باز هم تو را دوست خواهم داشت.»

 خداوند چنین ادامه داد:« آیا اگر نابینا بودی، باز هم آفرینش مرا دوست داشتی؟» كمی فكر كردم. «چطور می توانستم چیزی را كه نمی بینم دوست داشته باشم؟ » اما در همین حال به یاد نابینایان زیادی افتادم كه اگر چه نمی دیدند، ولی باز هم خداوند و آفرینش او را دوست داشتند. پس جواب دادم:« فكر كردن در این مورد كمی مشكل است ولی باز تو را دوست خواهم داشت.»

خداوند از من پرسید اگر ناشنوا بودی چطور، آیا به كلام من گوش می كردی؟»

چطور می توانم چیزی را كه نمی شنوم، گوش كنم!

اما فهمیدم ، گوش كردن به كلام خداوند فقط با گوشها صورت نمی گیرد بلكه با قلب هم انجام می شود.

جواب دادم:« اگر چه مشكل است ، ولی باز به كلام تو گوش خواهم كرد.»

خداوند بار دیگر پرسید:« آیا اگر لال بودی باز هم مرا می پرستیدی؟» چطور ممكن است بدون داشتن صدا خداوند را بپرستم؟

ناگهان این عبارت به ذهنم خطور كرد: خداوند را با تمامی دل و جان می پرستم. پرستش خداوند تنها سرود خواندن نیست ، شكر گذاری های قلبی ما، زمانی كه شرایط سخت است خود نوعی پرستش است.

سپس چنین جواب دادم :« حتی اگر جسماً هم نتوانم تو را بپرستم ، باز اسم تو را خواهم ستود.»

بلافاصله خداوند پرسید :« آیا با تمامی قلب خود مرا دوست داری؟»

با شجاعت و اطمینان قلبی فراوان ، پاسخ دادم :« بله خداوند! تو را دوست دارم ، زیرا تو تنها خدای راستین هستی!»

از پاسخی كه داده بودم ، احساس رضایت داشتم . انگاه خداوند گفت:« پس چرا گناه می كنی؟»

جواب دادم:« من كامل نیستم ، فقط یك انسان هستم.»

«چرا زمان صلح و آرامش و زمانی كه همه چیز بر وفق مراد تو است، از من خیلی دور هستی ؟ چرا فقط هنگام سختی ها به طور جدی دعا می كنی؟»

هیچ جوابی نداشتم ، فقط اشك….

خداوند ادامه داد:

چرا هنگام پرستش به دنبال من می گردی، گویی كه پیش تو نیستم؟

درخواستهایت را با بی تفاوتی عنوان می كنی؟ و چرا بی وفایی؟

اشك ها همچنان از گونه هایم جاری می شد.

چرا این قدر از من خجالت می كشی؟

چرا پیغام های خوش را نمی رسانی؟

چرا به هنگام سختی و جفا به نزد دیگران می روی تا اشك بریزی، در حالی كه من شانه های خود را در اختیار تو گذاشته ام؟

چرا هنگامی كه كاری را به تو می سپارم تا مرا خدمت كنی، بهانه های مختلف می تراشی؟

به دنبال جوابی می گشتم، ولی هیچ پاسخی نداشتم.

«اگر تو از زندگی لذت می بری، به خاطر این است كه من خواسته ام تا تو از این نعمت برخوردار باشی. به تو استعدادهایی بخشیدم تا مرا خدمت كنی، ولی تو همچنان به راه خودت می روی.

كلام خود را برای تو كشف كردم، ولی تو از این دانش استفاده نكردی . با تو سخن گفتم ، ولی گوشهایت بسته بود. اجازه دادم كه شاهد بركات من باشی ، ولی چشمان خود را بر گرفتی . خادمین خود را نزد تو فرستادم ، ولی تو با حالتی منفعلانه اجازه دادی كه دور شوند.

صدای دعای تو را شنیدم و به همه آنها جواب دادم.»

«آیا حقیقتاً مرا دوست داری ؟»

نمی توانستم جواب بدهم. چطور می توانستم؟»

فوق از تصورم ، حیرت زده بودم . هیچ عذری نداشتم . چه چیزی می توانستم بگویم !

قلبم گریست، و هنگامی كه اشكهایم جاری شد، چنین گفتم :«ای خداوند، خواهش می كنم مرا ببخش. من لیاقت آن را ندارم كه فرزند تو باشم.»

خداوند چنین پاسخ داد:« این فیض من است ، ای فرزندم.»

گفتم: چرا مرا می بخشی ؟ چرا مرا دوست داری؟

خداوند جواب داد:« چون خلقت من هستی . تو فرزند من هستی . من هرگز تو را ترك نخواهم كرد. وقتی گریه می كنی ، دلم برایت می سوزد و من هم به همراه تو گریه می كنم. وقتی از شادی فریاد بر می آوری ، من نیز با تو شادی می كنم . اگر سرخورده شوی ، من به تو امیدواری خواهم داد. اگر بیافتی ، من تو را بلند خواهم كرد و اگر خسته شوی تو را بر دوش خواهم كشید. من تا انقضای عالم با تو خواهم بود، و تو را تا به ابد دوست خواهم داشت.»

هرگز تابه این اندازه با صدای بلند گریه نكرده بودم . چطور توانسته بودم تا این حد سرد باشم ؟ و چطور به خود اجازه داد بودم كه اینچنین قلب خدا را به درد بیاورم؟

از خداوند پرسیدم :« چقدر مرا دوست داری؟»

خداوند دستهای خود را باز كرد و من دستهای سوراخ شده اش را دیدم.

به نام  خداوند ، بر پا شدم تا برای اولین بار دعا کنم و دست دعا برافراشتم خدایا دوستت دارم

/////////////////////////////////

شب جمعه اول ماه رجب را لیلة الرغائب مىگویند و براى آن عملى از حضرت رسول صلى الله علیه و آله وارد شده با فضیلت بسیار كه سید در اقبال و علامه در اجازه بنى زهره نقل كردهاند از جمله آنكه گناهان بسیار به سبب ان عمل بخشیده می شود و هر كه این نماز را بگزارد چون شب اول قبر او شود حق تعالى ثواب این نماز را به سوى او به نیكوتر صورتى با روى گشاده و درخشان و زبان فصیح بفرستد پس با وى گوید اى حبیب من بشارت باد تو را كه نجات یافتى از هر شدت و سختى گوید تو كیستى به خدا سوگند كه من رویى بهتر از روى تو ندیدم و كلامى شیرینتر از كلام تو نشنیدهام و بویى بهتر از بوى تو نبوییدم گوید من ثواب آن نمازم كه در فلان شب از فلان ماه از فلان سال بجا آوردى آمدم امشب به نزد تو امدم تا حق تو را ادا كنم و مونس تنهایى تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دمیده شود من سایه بر سر تو خواهم افكند در عرصه قیامت پس خوشحال باش كه خیر از تو هرگز معدوم نخواهد شد و كیفیت آن

روز پنجشنبه اول آن ماه را روزه مىدارى چون شب جمعه داخل شود ما بین نماز مغرب و عشاء دوازده ركعت نماز مىگزارى هر دو ركعت به یك سلام و در هر ركعت از آن یك مرتبه حمد و سه مرتبه إنا أنزلناه و دوازده مرتبه قل هو الله أحد مىخوانى و چون فارغ شدى از نماز هفتاد مرتبه مىگویى

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ النَّبِیِّ الْأُمِّیِّ وَ عَلَى آلِهِ (وَ آلِ مُحَمَّدٍ )

پس به سجده مىروى و هفتاد مرتبه مىگویى

سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّ الْمَلاَئِكَةِ وَ الرُّوحِ

پس سر از سجده بر مىدارى و هفتاد مرتبه مىگویى

رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ تَجَاوَزْ عَمَّا تَعْلَمُ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِیُّ الْأَعْظَمُ

پس باز به سجده مىروى و هفتاد مرتبه مىگویى

سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّ الْمَلاَئِكَةِ وَ الرُّوحِ

پس حاجت خود را مىطلبى كه إن شاء الله برآورده خواهد شد

دوستانی كه موفق به گرفتن روزه در این روز نشده اند هم از فضیلت اعمال این شب بی نصیب نمانند و حتما در دعاهای خود ظهور حضرت بقیه الله العظم را نیز دعا بفرمایند

یا حق

قسمتی از نیایش علی شریعتی

خدایا:عقیده مرا ازدست " عقده ام"مصون بدار.

خدایا:به من قدرت تحمل عقیده "مخالف" ارزانی کن.

خدایا:رشدعقلی وعلمی مرا از فضیلت "تعصب" "احساس" و "اشراق"

محروم نسازد.

خدایا:مرا همواره اگاه وهوشیار دار تا پیش ازشناختن درست وکامل کسی

یا فکری مثبت یا منفی قضاوت نکنم.

خدایا:جهل امیخته باخودخواهی و حسد مرا رایگان ابزار قتاله دشمن برای

حمله به دوست نسازد.

خدایا:شهرت منی را که:"میخواهم باشم" قربانی منی که " میخواهند

باشم" نکند.

خدایا:درروح من اختلاف در "انسانیت" را به اختلاف در فکر واختلاف در رابطه

با هم میامیز. ان چنان که نتوانم این سه قوم جدا از هم را باز شناسم.

خدایا:مرا به خا طر حسد کینه و غرض عمله اماتور مگردان.

خدایا:خودخواهی را چندان درمن بکش یا درمن برکش تاخودخواهی دیگران

را احساس نکنم واز ان در رنج نباشم.

خدایا:مرا در ایمان « اطاعت مطلق بخش تا در جهان عصیان مطلق« باشم.

خدایا:به من « تقوای ستیز» بیاموز تا درانبوه مسئولیت نلغزم و از تقوای

پرهیز مصونم دار تا در خلوت عزلت نپوسم.

خدایا:مرا به ابتذال ارامش و خوشبختی مکشان. اضطرابهای بزرگ غمهای

ارجمند و حیرتهای عظیم را به روحم عطا کن.

لذت ها را به بندگان حقیرت بخش و دردهای عزیز بر جانم ریز

خدايا ...

خطا و گناهان به من لباس خواري پوشانده و دوري تو جامه عجز و بينوايي بر تنم انداخته و مرا دل مرده ساخته ، تو اي پروردگارم ، به لطف و كرمت باز اين مرده دلم را زنده گردان ، اي مقصد مقصود و مطلوب و آرزوي من قسم به عزتت كه من كسي كه گناهانم را ببخشد ، غير تو نميدانم و آن كه درهم شكستگي هاي امورم را جبران كند ، جز تو نمي بينم . من با آه و ناله و با كمال خضوع به درگاهت آمده ام ، پس اگر تو از در براني ، ديگر به كه رو آورم ، و اگر تو رد كني ، به كه پناه برم . پس آه از تاسف و خجلت من اي دواي دردم از تو درخواست ميكنم ، اي بخشنده گناهان بزرگ و اي جبران كننده هر شكسته استخوان كه ببخشي گناهان ندانسته ام و بپوشاني زشتيهاي پنهاني مرا در عرصه قيامت ، از نسيم خوش عفو و عنايتت جدايم مساز ، نيكويي بخشش و پرده پوشش ، محرومم مگردان . خدايا سايه ابر رحمتت را بر سر گناهانم بينداز و باران لطف و محبتت را بر عيوب و پليدي هاي اعمالم بباران . خدايا آيا بنده گريخته ، بجايي جز به درگاه مولايش رجوع تواند كرد يا از خشم و غضب مولايش غير او احدي حمايتش تواند كرد . خدايا اگر پشيماني از گناه توبه است ، قسم به عزتت كه من از پشيمانانم و اگر استغفار آمرزش كردن موجب محو گناهان است ، به لطف تو ، من از آمرزش طلبانم و تو شايسته اين هستي كه عتاب كني تا باز از من بگذري و از من خوشنود گردي . خدايا قسم به قدرتت بر من كه توبه ام بپذير و به احوالم كه به من محبت نظر فرما ، خدايا تويي كه دري از عفو و بخششت بروي بندگان باز كردي و نامش توبه نهادي و در كتابت فرمودي اي بندگان به درگاه من با توبه حقيقت باز آييد تا از گناهانتان در گذرم . پس از اين در ، كه بروي بندگانت باز كردي ، شكر ميكنم . اي خدا اگر گناه از من زشت است گذشت از تو زيباست . اي خدا من اولين بنده نيستم كه گنه كرده و تو از او در گذشتي و بدرگاه كرمت آمده ، به او احسان كرده اي ، بسيار چون من گنهكاران را بخشيده اي و به آنها جود و كرم كردي . اي دادرس پريشان دلان ، اي بر طرف سازنده غم و رنج و زيان ، اي بزرگ احسان ، اي آگاه از سر بندگان ، اي نيكو پرده پوش بر گناهان ...... ..... .... ... .. .

چون روز رستاخيز رسد،در پل صراط و ترازوگاه،نامه اي از سوي حق رسد كه اي

بنده من تو را رايگان بيافريدم،

صورت زيبا بنگاشتم، قدو بالات بر كشيدم، كودك بودي و منت راه نمودم از ميان

خون شير بهر تو بيرون

آوردم،پدر و مادر بهر تو مهربان كردم،ايشان را به پرورش تو وا داشتم،و از باد

وآب و آتش نگاه داشتم، از

كودكي به جواني و از جواني به پيري رسانيدم، تو را به فهم و فرهنگ بياراستم و به

دانش و هنر بپيراستم، اي بنده

من ، من كه با تو اين همه نيكوييها كردم ،تو براي ما چه كردي ؟؟؟؟

چه گناه ها كه نكردي ؟؟چه نيكيها كه به جاي نياوردي؟؟آيا هرگز در راه ما پولي

به نيازمندي دادي؟ سگي تشنه

از بهر ما آب دادي؟؟

بنده من كردي آنچه نبايد مي كردي، و مرا شرم آيد كه با تو آن كنم كه سزاي آني

من با تو آن كنم كه خود

شايسته آنم ، رو كه تو را آمرزيدم تا بداني كه من منم و تو تويي

اي عبد بدان كه گدايي كه نزد پادشاهي رود به او نگويند چه آوردي؟؟؟؟به او

گويند چه خواهي؟؟؟

خدا چگونه ننوازد كه اكرم اكرمين است و چگونه نيامرزد كه ارحم الراحمين

است؟؟