دل به دریا بزن

ترس طوری در زندگی آنها رخنه و رشد می کند که زندگی برایشان

غیرممکن می شود . زندگی کار آدمهای با شهامت است . اولین اصلی که

در زندگی باید فرا گرفت ، جرات و شجاعت است . با وجود همه ی ترسها و

دلهره ها ، آدم باید به زندگی بپردازد . حالا چرا شهامت برای زندگی کردن

لازم است ؟ برای اینکه زندگی ، فی نفسه نا امن و بی ثبات است . اگر

همیشه نگران امنیت و آسایش خاطر باشی ، در حقیقت خود را در زندانی

که با دستان خودت برای خویش ساخته ای محبوس می کنی . چنین

مکانی شاید امن باشد ، ولی قطعاً زنده نیست ، در آن از ماجراجویی و

سرمستی خبری نیست . زندگی عبارت است از اکتشاف ، سفر به

ناشناخته ها ، دست پیش بردن به سوی ستاره ها ! شجاع باش و همه

چیز را پیش پای زندگی قربانی کن ؛ چرا که هیچ چیز از زندگی با ارزش تر

نیست . زندگی خود را وقف چیزهای پیش پا فاتاده مثل پول ، امنیت و

آسایش خاطر نکن ؛ اینها ارزشی ندارند . آدمی بایستی زندگی را بغایت

ممکن تجربه کند ، فقط در آن صورت است که شادی واقعی را تجربه می

کند ، تنها در آن هنگام است که وفور نعمت و برکت به وقوع می پیوندد .

آنهایی که می خواهند طعم واقعی زندگی را بچشند ، بایستی دل به دریا

بزنند ، بایستی قدم به وادی نا شناخته ها بگذارند . بنیادی ترین درسی که

بایستی در این راه فرا گرفت ، این است : خانه ای وجود ندارد ، زندگی

همچون زیارت است – بدون آغاز ، بدون پایان . البته جاهایی هستند که می

توانی استراحت کنی ، ولی آنها به مثابه ی استراحتگاه های شبانه هستند

و صبح که سر زد ، باید مجدداً به راه بیفتی . زندگی جنبشی است مستمر

که هیچ گاه به پایان نمی رسد ، زندگی جاودان است . شروع و پایان ،

ویژگی مرگ است . ولی تو مرگ نیستی ؛ تو زندگی هستی . مرگ توهم

است . این مردم هستند که به مرگ موجودیت می بخشند ، برای اینکه در

آرزوی امنیت هستند . آرزو برای امنیت و آسایش خاطر ، مرگ می آفریند ،

آدم را از زندگی می ترساند ، انسان را در راه قدم نهادن به دنیای نا شناخته

ها دچار شک و تردید می کند . تنها خوراک زندگی ، خطر کردن است .

هرچه بیشتر ریسک کنی ، بیشتر زنده هستی . وقتی این موضوع را درک

کردی که ریسک کردن بایستی نه از روی یاس و عجز ، بلکه از روی آگاهی

و هشیاری درونی صورت پذیرد ، آنگاه از زیبایی محض امکاناتی که ریسک

کردن پیش روی تو می گذارد به وجد می آیی . آدمی که بی خانمانی را از

روی یاس و نومیدی قبول کند ، مطلب دستگیرش نشده است .

اگزیستانسیالیسم هم در یک چنین جایی به بیراهه رفت . آنها خیلی به

حقیقت نزدیک شده بودند ، همانقدر که بودا نزدیک شده بود ، ولی به

بیراهه رفتند . بجای آنکه به سعادت و خوشی برسند ، از این که زندگی

هیچ معنایی ندارد ، هیچ هدفی ندارد و هیچ امنیتی ندارد بسیار غمگین

شدند . این تجربه آنها را بشدت تکان داد و متزلزل کرد . بودا هم به نتیجه ی

مشابهی رسید ، ولی بجای اینکه غمگین شود ، خود را به دنیای ناشناخته

ها سپرد . او همه ی موانع را پشت سر گذاشت . او زندگی را آنطور که

هست پذیرفت . قبول کرد که طبیعت زندگی چنین است و دلیلی ندارد که

انسان احساس یاس و نومیدی کند . او متوجه شد که عدم امنیت ، زندگی

را زیبا می سازد ، برای اینکه مسیر کاوش و خلاقیت را به روی انسان می

گشاید و از طریق آن انسان می تواند به تجربیاتی نو و شگرف نایل آید . اگر

در زندگی همه چیز امن ، مطمئن و تضمین شده بود ، دیگر شور و هیجان و

سماعی وجود نداشت . بودا با مشاهده ی اتفاقات غیر قابل باور و معجزه

آسا در اطرافش به وجد می آمد و لذت می برد . عیسی همیشه به

پیروانش می گفت : (( شاد باشید ، شاد باشید ، باز هم می گویم که شاد

باشید . )

) باگوان شری راجنیش (اوشو )